Deze site gebruikt cookies om de oorsprong van de internauten te verzekeren, maar ook om de internauten toe te laten bepaalde privé gedeeltes van de site te kunnen betreden. Indien U de cookies weigert, zal U enkel de tot publieke gedeeltes van deze site toegang krijgen.

 Meer weten over het, wij nodigen u uit om de Europese richtlijn.

 

Syndicat Autonome des Conducteurs de Train

Autonoom Syndicaat van TreinBestuurders

Aangenomen NMBS 2010

Contact media NL ~ Voor al uw vragen met betrekking tot de acties, is een uniek nummer beschikbaar: 0494 / 94 37 87 ~ Woordvoerder: ~

favicon  Het ASTB

Op 5 mei 2001 werd er binnen de NMBS een nieuw syndicaat opgericht.

Inderdaad, op die datum hebben een dertigtal bestuurders uit verschillende Belgische depots, waaronder enkelen leden van de ex-LOCO of ex-ABPTT, zich verenigd om de officiële akte te ondertekenen die zou leiden tot de oprichting van een nieuw syndicaat genaamd :

 

Het Autonome Syndicaat van Treinbestuurders.

Maar, alvorens dit te bereiken, een beetje geschiedenis verteld door Arthur Mercier : belangrijk is te weten dat sinds 1955, drie generaties treinbestuurders gevochten hebben, en nu nog steeds vechten, voor het verdedigen van de belangen en de eisen van het meest veeleisende beroep van de NMBS.

 

Sinds 1955 hebben treinbestuurders gevochten om hun eigen syndicaat te kunnen oprichten.

Het verhaal begint in 1955 : een aantal «machinisten» vormen de beweging «Hand in Hand» met als doelstelling de oprichting van een specifiek syndicaat voor dit beroep. De toen al erkende syndicaten verzetten zich tegen dit initiatief en stellen alles in het werk stellen om het project te laten kapseizen.

 

In 1970, na vijftien jaren harde strijd, zullen de verantwoordelijken van Hand in Hand de moed opgeven.

In het begin van de jaren ’70 is de NMBS overgegaan tot massieve aanwerving en de toenmalige jonge bestuurders zullen snel begrijpen dat de erkende syndicaten de specificiteit van ons beroep niet wensen te verdedigen, en dit om de andere personeelscategorieën niet ontevreden te stellen.

 

De jonge generatie verzet zich en zo werd in 1975 LOCO opgericht.

Op enkele maanden tijd zal Loco zich zeer snel uitbreiden, in Wallonië maar ook in Vlaanderen. Stakingsacties zullen zich regelmatig opvolgen. De erkende syndicaten spannen met de directie van de NMBS samen en trachten via allerlei wegen en middelen, de leiders van deze beweging uit te schakelen. Eigenaardig genoeg werden de belangrijkste leiders die voorheen aan de basis lagen van Loco, «opgeslorpt» door de erkende syndicaten, om zo uiteindelijk «brave schaapjes» geworden. Op het moment dat Loco aan het verdwijnen was, heeft een nieuwe ploeg zich samengesteld met als doel «deze trein», die door haar oprichters in de steek gelaten werd, terug op het spoor te zetten. In die periode heb ik als jonge bestuurder deze groep vervoegd om me op die manier in te zetten voor de verdediging van het beroep dat toen, en nu nog steeds, met opzet door de erkende syndicaten geen erkenning geniet.

 

Enkele maanden later komt de grote staking van 1983.

Opgestart vanuit het depot van Charleroi, waren wij met vijf bestuurders die de staking opstartten. Ondanks de intimidatie van de directie die dreigde met onmiddellijk ontslag, hebben wij onze actie verder gezet. Deze staking heeft drie weken geduurd : aanvankelijk waren wij alleen maar onze actie werd snel door de erkende syndicaten overgenomen, syndicaten die later om de directie te behagen deze staking, die het hele land platlegde, stopzetten en ons in de steek gelaten hebben. Ik zal nooit de houding van de vertegenwoordiger van het ACOD van Charleroi vergeten die mij, razend omdat de actie zonder het akkoord van zijn syndicaat op touw gezet werd, vlakaf in het gezicht gespuwd heeft en me uitschold voor «corporatist». Deze staking heeft er toe bijgedragen dat er zeer nauwe banden gesmeed werden tussen de bestuurders van de verschillende depots en alweer kwam het idee op om een specifiek syndicaat van treinbestuurders op te richten. Enkele weken later werd de ABPTT (Association Belge du Personnel de Traction et Transport) geboren. Onder druk van de ABPTT, werden enkele kleine verbeteringen betreffende ons beroep verwezenlijkt. Het scenario herhaalt zich echter: de erkende syndicaten verenigen zich met de directie van de NMBS om, via alle middelen, de leiders van deze nieuwe vereniging te dwarsbomen. Het is onmogelijk om officieel rechtstreeks met de directie van de NMBS een dialoog aan te knopen omdat de syndicale reglementering van de NMBS ons dit belet en bovendien is deze directie volledig in de greep van het politieke en syndicale machtsbeleid. Positief aan deze periode van de ABPTT is het feit dat men toen heeft kunnen bekomen dat de premies aan bestuurders die ziek, gekwetst of ongeschikt waren, doorbetaald werden. De weigering van de directie van de NMBS om gesprekken aan te knopen met de treinbestuurders resulteerden op termijn in ontmoediging en demotivatie. De enige steun die wij destijds kregen kwam van de toenmalige Minister Herman De Croo die van oordeel was dat een syndicaat van treinbestuurders, wegens de specificiteit en de complexiteit van ons beroep, gegrond was. In 1992, was echter «de mis gezegd» en konden we enkel nog wij de dood van de ABPTT vaststellen.

 

Tussen 1992 en 2001, komt de periode die ik graag «de periode van verzet» noem.

Inderdaad, gedurende gans deze periode lieten de bestuurders op verschillende manieren van zich horen o.a. door wilde stakingsacties, om hun ontevredenheid en ongenoegen kracht bij te zetten. Deze verschillende acties werden door de basis op touw gezet, soms niet erg goed gestructureerd, maar steeds met hetzelfde doel : de aandacht van de directie van de NMBS vestigen op het feit dat treinbestuurders geen gewone wattman zijn. Deze acties werden ook gevoerd om het gebrek aan veiligheid te benadrukken. Dit was onder meer het geval na de ramp van Aiseau in 2000 waarin mijn vriend, Tony Mastronardi, bestuurder van het depot van Charleroi, gestorven is.

 

Hoop doet leven, zegt men. En ik ben het daar mee eens.

Een ontmoeting op touw gezet door Martin Vinckbooms, bestuurder van het depot van Jemelle, zal de definitieve start zijn van de oprichting van wat vandaag het ASTB is. In maart 2001, zal hij het initiatief nemen om een ontmoeting tussen Jean Luc Gonry (bestuurder van het depot van Aarlen) en mijzelf te regelen. Op deze ontmoeting werd een belangrijke beslissing genomen : dezelfde fouten uit het verleden om een specifiek syndicaat van treinbestuurders op te richten, zijn niet langer voor herhaling vatbaar. We wenden een ander middel aan, een ultieme poging om hetgeen wij sinds 1955 eisen, te bekomen. Het Gerecht ! In meerdere landen bestaan er syndicaten van treinbestuurders. In België echter is dit niet het geval. Samen met Jean Luc Gonry, die ik vriendschappelijk de bijnaam «het everzwijn der Ardennen» geef, beslissen wij om één der grootste specialisten in Europees recht te raadplegen, namelijk de Luikse advocaat, Meester Luc Misson. Na een eerste ontmoeting met Meester Misson staat onze beslissing vast. Wij starten een procedure via het gerecht en, indien nodig, gaan we door tot voor het Europese Hof van Justitie in Straatsburg.

 

Op 5 mei 2001, wordt het Autonome Syndicaat van Treinbestuurders (ASTB) opgericht.